Łacina

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj

Kapier kadol kasię wkadu kapę!

Trochę łaciny w wersji polskiej

Disce puer Latine, ego faciam te, mości panie

Stefan Batory o łacinie

Łacina – fenomenalnie trudny język, zaliczany do grupy języków północnosłowiańskich, oficjalny dialekt osób duchownych, lekarzy, prawników i wszelkiego rodzaju marginesu społecznego. Według podań ludowych mówił nim starożytny lud Łaciów. Łaciowie wyginęli co do jednego – prawdopodobnie nie mogli się dogadać na podstawowe tematy.

Łacina jest powszechnie uznawana za język wymarły, ale wszyscy uczniowie klas humanistycznych zgodnie przyznają, że skoro tak, to musi toto straszyć zza grobu, a samo uczenie się tego plugastwa ociera się o nekromancję.

Łacina jest często używana w postaci aforyzmów, sentencji i zdanek, które mają podreperować ego, albo kompleks małego członka danej osoby. Sentencje łacińskie są umieszczane na zajebistych serwisach społecznościowych, w celu zwrócenia na siebie uwagi ludzi, poderwania lachona i/lub lansowania się. Łacińskie słowa są też często składnikami bełkotów pseudonaukowych, bo jak powszechnie wiadomo: quidquid Latine dictum sit altum videtur[1].

[edytuj] Gramatyka języka łacińskiego

ACI
Pomoc w usuwaniu skaz wynikłych z niedostatecznego zrozumienia zawiłości gramatyki

Gramatyka języka łacińskiego jest dziecinnie prosta i opiera się na:

  • 17 deklinacjach (w każdej po 3 do 7 typów odmian)
  • 14 koniugacjach
  • 64 czasach
  1. teraźniejszy prosty,
  2. przeszły prosty,
  3. przyszły prosty,
  4. teraźniejszy krzywy,
  5. przeszły zagięty,
  6. przyszły doładowany,
  7. teraźniejszy złożony,
  8. teraźniejszy rozłożony zakrzywieniem
  9. przeszły złożony,
  10. przyszły złożony,
  11. teraźniejszy prosty przeszły,
  12. przeszły złożony przyszły,
  13. przeszły prosty teraźniejszy z elementami przyszłości i nutą bajerowania,
  14. przyszły przeszły prosty teraźniejszy złożony,
  15. przyszły przeszły i nie wrócą,
  16. przyszły przyszły złożony prosty,
  17. przeszły teraźniejszy prosty złożony,
  18. teraźniejszy teraźniejszy prosty,
  19. prosty złożony teraźniejszy z naciskiem na przeszły,
  20. teraźniejszy zaprzeszły prosty złożony,
  21. zaprzeszły prosty,
  22. poprzyszły złożony,
  23. poprzyszły zaprzeszły prosty złożony z teraźniejszego i prostego przeszłego,
  24. poprzyszły teraźniejszy złożony,
  25. przyszły przeszły poszły,
  26. zaprzeszły zaposzły prosty,
  27. poprzeszły przedteraźniejszy prosty,
  28. przedprzeszły zaprzyszły złożony,
  29. przyszły prawy prosty,
  30. podeszły wyłożony,
  31. przeszły nieprzeszły,
  32. przyszły nieprzyszły,
  33. teraźniejszy nieteraźniejszy,
  34. przeszło-przyszły nieprzeszły,
  35. teraźniejszo-nieteraźniejszy przyszły,
  36. teraźniejszo-nieteraźniejszy przeszły,
  37. zaprzeszły zaprzeczony,
  38. zaprzeszły niezaprzeczony,
  39. przedteraźniejszy zaprzeczony,
  40. przedteraźniejszy niezaprzeczony,
  41. teraźniejszy domniemany,
  42. teraźniejszy nadprzeszły,
  43. teraźniejszy nadprzyszły,
  44. przyszły nadprzeszły,
  45. przyszły nadteraźniejszy,
  46. przeszły nadteraźniejszy,
  47. przeszły nadprzyszły,
  48. przeszło przeszły,
  49. przeszło przeszły zaprzeszły,
  50. przeszło przeszły zaprzeszły zaprzeczony,
  51. przeszło przeszły zaprzeszły zaprzeczono domniemany,
  52. przyszły przyteraźniejszy,
  53. przyszły przyteraźniejszy zaprzeszły,
  54. teraźniejszy dawny,
  55. teraźniejszy obecny,
  56. teraźniejszy dawny przyprzyszły,
  57. teraźnieszy obecny przyprzyszły,
  58. teraźnieszy obecny przyprzeszły,
  59. teraźniejszy dawny przyprzyszły,
  60. zaprzeszło-przeszły dawny z elementami domniemania
  61. przeszło-przyszło-teraźniejszo-zaprzeszło-dawno-złożony z elementami domniemania i zaprzeczenia
  62. przeszło-przyszło-teraźniejszo-zaprzeszło-obecno-złożony z elementami domniemania i zaprzeczenia
  63. przeszło-przyszło-teraźniejsza-zaprzeszło-dawno-prosty
  64. zaprzeszły przyszłego zaprzepaszczonego w przeszłości przyszłej w trybie warunkowym

(Uwaga! W języku mówionym wyróżniamy tylko 56 i pół czasu!)

Należy pamiętać, że w każdej z powyższych odmian 70% odmienianych słówek stanowią wyjątki o nieregularnej odmianie.

Zasady słowotwórstwa w języku łacińskim są jeszcze prostsze i polegają na tym, że ich nie ma. Każde pokolenie ludzi wymyśla dowolnie słowa do tego języka, nawet jeśli jakaś rzecz ma już przyporządkowany wyraz łaciński, przez co, niektóre rzeczy mają w tym języku po kilkadziesiąt nazw. Działa to też w drugą stronę: jedna nazwa może określać kilkadziesiąt rzeczy, nawet tak odmiennych jak woda i ogień, dzień i noc czy też Janusz Korwin-Mikke i komunizm.

[edytuj] Ogólne prawa traktujące o języku łacińskim

  1. Zawsze znajdzie się składnia 100 razy trudniejsza niż te, które do tej pory poznałeś/aś.
  2. W języku łacińskim WSZĘDZIE są wyjątki, dochodzi nawet do tego, że jedne reguły są wyjątkami wobec innych.
  3. Jeżeli jakaś odmiana wydaje ci się łatwa, to znaczy, że masz wybrakowany podręcznik, albo że jest to podręcznik do języka chińskiego.
  4. Jeżeli przed sprawdzianem z łaciny nie śnią ci się po nocach cechy czasowe i końcówki passivum goniące cię po Forum Romanum, to znaczy, że się nie uczyłeś, tylko oglądałeś/aś mecz.
  5. Zasady tworzenia trybu przypuszczającego są tak odmienne dla każdego z czasów dlatego, że każdą z nich tworzył inny naród. Wśród narodów tych nie było Rzymian.
  6. Niezależnie od tego, jak krótko uczysz się łaciny i tak wszyscy, którzy jej nie znają, będą wymagać od ciebie przetłumaczenia każdej, choćby najbardziej pokręconej, sentencji łacińskiej.
  7. KAŻDA sentencja łacińska daje się komfortowo przetłumaczyć na język polski. Nie znaczy to bynajmniej, że każda sentencja łacińska ma jakikolwiek sens.
  8. Ucząc się pilnie łaciny zwiększasz dochody pomniejszych diabłów, którym KAAZZ płaci za każdą zmarnowaną godzinę twojego życia.
  9. KAAZZ opłaca również nauczycieli i wykładowców języka łacińskiego, którzy sprawiają, że tej plagi nie da się w żaden sposób powstrzymać, pomimo że już od dawna jest ona martwa.
  10. Jeśli mimo to myślisz, że umiejętność posługiwania się językiem łacińskim jest rzeczą przydatną i przynoszącą wymierne korzyści, to znaczy, że jesteś bohaterem romantycznym, a tacy nie potrafią myśleć racjonalnie.

Zrozumiałeś? To nie siedź na stronach typu Nostra Classis lub Vultus Liber, tylko do nauki!

[edytuj] Kilka pozycji ze słownika języka łacińskiego (100% autentyczne)

Quidquid latine dictum, sit altum videtur. – Cokolwiek powiesz po łacinie, brzmi mądrze.

Sentencja łacińska
  • disco – uczę się
  • curva – krzywa (mianownik liczby pojedynczej)
  • huius – ten, ta, to (dopełniacz liczby pojedynczej)
  • poenis (wym. penis) – kara, czeluści (celownik i ablatiw liczby mnogiej)
  • spiritus – duch (mianownik liczby pojedynczej)
  • sedes – siedziba
  • sex – sześć
  • vale magistra – żegnaj, nauczycielko
  • curvum os ranae – krzywa kość żaby
  • clava curva in spelunca – krzywa maczuga w jaskini
  • clava curva pie vinco – zakrzywioną maczugą pobożnie zwyciężam
  • via curva (wym. wia kurwa) – krzywa droga
  • cur vaco huic (wym. kur wako huik) – dlaczego się tym zajmuję?!
  • fac! (wym. fak) – rób!
  • fac id! – zrób to!
  • pedalia – skarpetki
  • cupa (wym. kupa) – beczka
  • debilis – ułomny
  • latex – ciecz
  • domus publicis – dom publiczny
  • bibo, bibere – ucztować, bawić się, pić
  • homo bibens – człowiek pijący (wolne tłumaczenie)
  • magistram stare video – widzę, że nauczycielka stoi
  • pauca – mało
  • rana – żaba
  • cena – kolacja
  • cepa – cebula
  • dic (wym. dik) – mów
  • dic pauca – mów mało
  • dura lex – twarde prawo
  • femina – kobieta
  • orgia – tajemnicze obrządki kultowe

[edytuj] Czy twój dziadek jest maniakiem łaciny?

Niestety, a może i na szczęście, łacina jeszcze nie do końca umarła. Została w dziadkach i innym próchnie. Jeśli uzna, że „esperanto jest złe i to dzieło Szatana”, nie czuj się bezpiecznie. Wysoce prawdopodobne jest, że będzie próbował obudzić w tobie ducha tegoż języka! Co wtedy taki dziadek robi?

  • Zaczyna korzystać z Internetu. Tak, tak jak w przypadku esperantystów! Jeśli zdążysz zaobserwować to zjawisko, natychmiast odłącz kabel od komputera. Dziadek zareaguje pewnie agresywnie, więc uspokój go. I zaklej plastrem tę ranę po krześle, które wylądowało na tobie.
  • Przegląda jakieś opasłe słowniki i wmawia ci, że łacina się przydaje w życiu. Gdybyś zorientował się, to pamiętaj, by te księgi spalić (na stosie). Inaczej już nie uda ci się pohamować dziadka.
  • Przestaje mówić normalne, polskie nazwy roślin. Gdy spytasz go, co to za drzewo, odpowie „Pinus sylvestris”. Już nie ma odwrotu. Zacznij uczyć się łaciny razem z nim, bo niedługo przestaniesz go rozumieć.
  • Postanawia wyjść do ludzi. Przypadkowych przechodniów pozdrawia „Ave!”, a potem zaczyna nawijać „Quid tibi nomen est?”. Pewnie nie uda mu się nawiązać rozmowy, więc odchodzi nadąsany i obwinia o wszystko ten cały angielski.
  • Gdy przyjdą młodsze pokolenia, zabiera je na bok i zaczyna gadać do nich po łacinie, twierdząc, że wszystko MUSZĄ rozumieć. Nic więc dziwnego, że nie jest zbyt lubiany wśród wnuków.
  • Jeśli uczęszcza na uniwersytet trzeciego wieku, w zeszytach pisze zamiast „widok” vidoc, zamiast „ksenofobia” xenophobia.
  • Przeprowadza się do Watykanu.
  • Jak nie może zmienić miejsca zamieszkania, to chodzi tylko na msze łacińskie w celu rekompensaty za brak łacińskich modlitw z udziałem papieża, chociaż i on lubi gadać po watykańsku.
  • Jeśli nazywa się tak, jak jakiś znany człowiek mówiący po łacinie np. Juliusz, to na wizytówkach do swojej stowarzyszenie Przyjaciół I Obrony Łaciny (patrz niżej) pisze „Iulius” itp.
  • Zakłada stowarzyszenie Przyjaciół I Obrony Łaciny. Do wstępu jest wymagana nienawiść wobec angielskiego, wiek powyżej 60 lat i chęć do dalszej nauki i obrony czegoś, co i tak nie żyje.

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

  1. łac. cokolwiek powiesz po łacinie, brzmi mądrze, jełopie!


Nasze strony