A Night at the Opera

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj
A Night at the Opera
Wykonawca Ślepy Dozorca
Wydany 4 marca 2002
Nagrywany 2000-2001
Gatunek symfoniczny power metal
Długość w sam raz
Wytwórnia Niewinna Records, Media Tysiąclecia
Producent Charlie Bauerfeind
Następny Album Twistujący Mit
Poprzedni Album Zmierzch w Śródziemiu. To musi być straszne!
 

A Night at the Opera – przełomowy album Blind Guardiana. Wyznacza granicę między okresem powermetalowym a symfonicznym i jest pierwszym tego typu wyrobem, który skutecznie połączył te dwa typy muzyki. Poprzednikom wychodziło to najwyżej średnio. Co ciekawe, zmiana stylu nie spodobała się perkusiście, który stwierdził, że do dupy z taką dupą i opuścił zespół.

Dla kontrastu niektóre pisma metalowe nazwały to coś najlepszym dziełem metalowym roku 2002. Niby konkurencja nie była specjalnie duża, ale zapewne jakiś gruby, amerykański recenzent dyskretnie pominął Crimson Thunder HammerFalla.

[edytuj] Lista utworów

  1. Precious Jerusalem – o takim jednym stoiku z Nazaretu, który zakochał się w Jerozolimie i uznał, że kocha to miasto jak własne.
  2. Battlefield – tu z kolei Hansiemu po trzeciej opróżnionej flaszce przypomniała się stara, niemiecka bajeczka, którą opowiadała mu mama, gdy był mały. W skrócie – opowiada ona o dresie, który postanowił zabić swojego ojca. A później nasłucha się taki Adolf podobnych historyjek i buduje te swoje obozy integracyjne czy jak im tam było… o już mam, koncentracyjne!
  3. Under the Ice – opowiada o wyznaniach naćpanej wieszczki, która występowała w poematach pisanych przez starożytnych homosiów.
  4. Sadly Sings Destiny – o tym, że status ontologiczny ukrzyżowania zależy bezpośrednio od obiektu recenzującego ten jakże fascynujący proces.
  5. The Maiden and the Minstrel Knight – hmm… Dziewica i Rycerz-Bard… To brzmi jak tytuł niemieckiego porno. Nic mnie już nie zdziwi.
  6. Wait for an Answer – tutaj Hansi nie inspirował się niczyją twórczością ani historią, co wyszło raczej na niekorzyść utworu. Mamy tu bowiem kruki-nazistów, które planują zniszczyć lokalną populację lisów. Z drugiej strony łatwo jednak zinterpretować to jako Niemcy (czarny orzeł w herbie) dokonujące Anschlussu Austrii[1].
  7. The Soulforged – tutaj z kolei inspiracja książkami z serii DragonLance. W skrócie chodzi o to, że jednemu magowi magia wyżarła mózg. Tak, tak jak Tobie w tej chwili robi to Nonsensopedia.
  8. Age of False Innocence – Galileusz, ten co się wyparł, on jest bohaterem tej historii. Co ciekawe, Galileusz wyparł się całkiem niepotrzebnie, bo i tak by go nie skazali.
  9. Punishment DivineGott ist tot!
  10. And Then There Was Silence – wracamy do poematów starożytnych homosiów. W tych czternastu minutach streszczona została historia trzech innych starożytnych homosiów: Achillesa, Odyseusza i Eneasza.

[edytuj] Twórcy

[edytuj] Zespół

[edytuj] Lud z wypożyczalni muzyków, których nikt nie chciał przygarnąć

  • Oliver Holzwarth – gitara basowa.
  • Matthias Wiesner – klawisze i aranżacja orkiestrowa.
  • Michael Schüren – pianino.
  • Pad Bender, BorisbSchmidt, Sascha Pierro – klawisze i efekty dźwiękowe.
  • Rolf Köhler, Thomas Hackmann, Olaf Senkbeil, Billy King – chór.

Przypisy

  1. Patrz: odpowiedni artykuł
Nasze strony
Przyjaciele