Dark Passion Play

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Dark Passion Play (ang. Mroczne Pasienie Playstation) – szósty studyjny album zespołu Nightwish. Po raz pierwszy zamiast ~~wycia~~ sopranu Tarji Rututunen możemy nań posłuchać ~~jękliwych krzyków, sapania i dyszenia~~ śpiewu Anette Olzon. Promowany pięcioma singlami – Eva (The Most Fakin Epic Song In Da World), Atramenth, Bye Bye Barbecue, Hvystda Hylkjanienka Polko (czy jakoś tak, bo to fiński jeno singiel) i The Islander. Cały zysk ze sprzedaży singli poszedł na pomoc biednym wytwórniom i muzykom.

[edytuj] Utwory

The Poet And The Pendulum (ang. Pedał i Penetrator) – największe arcydzieło w historii muzyki, przebija Requiem Mozarta. Ogólnie w utworze chodzi o to że jest źle i trzeba się zabić. Hymn emo. Trwa 14 minut, żeby było dłuższe niż najdłuższy utwór z poprzedniej płyty. Anette krzyczy. Marco krzyczy. Chóry śpiewają.
Bye Bye Beautiful (ang. Pa Pa, Ty ) – zupełnie nowatorski utwór, w którym zmieniono aż dwa akordy względem Wish I Had An Angel. Anette śpiewa. Marco krzyczy. Chóry poszły pić. W teledysku faceci stają się kobietami, a Anette zostaje Anette, z czego wynika, że Anette jest facetem. Poza tym macha tyłkiem.
Amaranth (ang. Arama... Amama... Ramara... Czerwony) – kawałek do MTV, zadziwiająco podobny do wcześniejszego hitu, Ni Mo. Tamten był o talencie muzyków, twórców tego dzieła. Ten jest bez sensu. Anette jęczy, Marco poszedł pić z chórami. W teledysku machania tyłkiem ciąg dalszy.
Cadence of Her Last Breath (ang. Kadet Jej Ostatniej ) – utwór wyjątkowy dlatego, że ktoś dyszy we wstępie. Poza tym wypełniacz. Anette jęczy i śpiewa, Marco wraca pijany, żeby dograć chórki.
Master Passion Greed (ang. Urząd Skarbowy) – Marco się zbudził na kacu i nagrał wszystko, co słyszał. W takiej głośności, w jakiej słyszał. Wkurwił się, bo brzmiało mu to jeszcze głośniej, więc zaczął się drzeć. Anette uciekła, chóry dalej piją.
Eva (ang. Na Chwałę Odyna) – szaleńczo rozpędzony epic metalowy utwór. Każdy aspekt w tym utworze jest epicki! Manowar już oświadczył, że robi jego cover. Anette śpiewa, reszta pije.
Sahara (ang. Zacharia) – orientalny utwór urozmaicony jak pustynia. Anette dobrze śpiewa, Marco uciekł obwieszczać ten cud, chóry robią sobie przerwę w piciu i śpiewają.
Whoever Brings The Night (ang. Jest Już Ciemno) – kawałek o ~~burdelu~~ haremie. Anette śpiewa przez wielką rurę, Marco próbuje wyciągnąć jej głowę, która utknęła, chóry włączają się na bridge, jak już przestają się śmiać z Anety. W tle jest gdzieś szyna kolejowa, czego wcale nie słychać, ale wszyscy się tym podniecają.
For The Heart I Once Had (ang. Dla Charta, Którego Raz Posiadłem)– krew i flaki, black metal, zło i zniszczenie. Anette śpiewa, chóry robią chórki, gitara pojękuje, keyboard casio nadaje złowieszczy klimat. Marco i Jukka piją
The Islander (ang. ~~Wysypka~~ Wyspiarz) – szanta. Marco śpiewa, Anette śpiewa jak nie pije, chóry wypadają za burtę. W teledysku Anette ubrali w suknię i kazali jej siedzieć, więc nie macha tyłkiem. Tuomas prostestował, ale Emppu i Marco kazali mu być cicho. Emppu gra
Last of the Wilds (ang. Ostatni Dzik) – instrumental. Wszyscy piją. Singlowa wersja z fińskim tekstem bije rekordy popularności w polskim karaoke.
7 Days to the Wolves (ang. Rogalik dla Wilków) – Marco i Anette drą ryja, chóry leczą kaca. Utwór sponsoruje producent rogalików 7 days.
Meadows of Heaven (ang. Łączka Telezajączka) – ballada. Anette nuci, potem śpiewa. Chóry przyprowadziły Murzynów z gospel, żeby odwalili za nich czarną robotę i piją. Marco i Emppu poszli po więcej wódki, Tuomas gra jedną ręką na keybordzie a drugą na gitarze. (Ponieważ Emppu poszedł z Marco po wódkę)