Deep Purple

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj
Steve morse.JPG

Steve Morse, obecny wioślarz DP

Deep Purple in 2004.jpg

Stare dziady. Na emeryturę!

Deep Purpleangielski brytyjski zespół założony w 1968. Razem z Led Zeppelin i Black Sabbath są uznawani za pionierów metalu, mimo że grali co najwyżej hard rock z domieszką idiotycznych melodyjek.

[edytuj] Historia

Historia grupy była bardzo burzliwa i z tego powodu składom trzeba było przydzielić numery, aby sami członkowie się w tym nie pogubili.

[edytuj] Skład Mk I

Swoją działalność „fioletowi” rozpoczęli od pokazania odcieni ciemnej purpury głębokiego fioletu, następnie napisali książkę[1] i nagrali album Deep Purple, żeby nikt nie miał wątpliwości, kto gra taki szajs. W 1969 r. z zespołu wylecieli ci dwaj, których nie znasz i zostali zastąpieni basistą, którego słychać oraz Gillanem.

[edytuj] Mk II

Ten skład był później dwukrotnie reaktywowany, bo fani nie chcieli słuchać czegoś co nie było tró. W tym czasie DP odwiedzili Mount Rushmore, po czym udawali ognistą kulę oraz głowicę maszyny i w końcu nie mogąc się zdecydować kim są wydali album Who Do We Think We Are. Na czterech albumach z tego okresu DP wyprodukowali trochę śmiesznych melodyjek i hard rocka[2], a ich reputację ratują tylko Child in Time i Smoke on the Water.

[edytuj] Mk III

„Choleryk” wyrzucił z zespołu Gillana[3], za którym podążył jego przyjaciel Glover. Zastąpieni zostali przez Davida Coverdale'a i Glana Hughesa. W tym okresie chłopcy nauczyli się śpiewać z uśmiechem o paleniu się i zagładzie, a procent debilnych melodyjek w utworach odrobinę zmalał. Niestety dwóch płytach główny szarpidrut wkurzony tym, że nie ma na kim się wyżywać założył własny zespół.

[edytuj] Mk IV

Po rozwiązaniu zespołu przez Blackmore'a reszta jakimś cudem dostała prawa do nazwy i po znalezieniu jakiegoś lipnego gitarzysty nagrała jeden album. Muzyka nie jest nawet warta wspominania, bo wtedy zawartość Deep Purple w Deep Purple wynosiła tylko 20% przez to nie była tró i kvlt.

[edytuj] Pustka 1976–1984

Strohballen.gif

W tym czasie „Choleryk” szalał sobie w Tęczy, a pomagał mu w tym Glover. Coverdale założył Białegowęża i ściągnął do niego Paice'a i Lorda, a Gillan jęczał i stękał w Ian Gillan Band i Black Sabbath.

[edytuj] Mk IIb

Spadająca popularność Rainbow i nieudana współpraca Gillana z Black Sabbath (Ian odszedł z zespołu po tym, jak w połowie Born Again Tour Tony Iommi chciał mu wstrzyknąć działkę heroiny) skłoniły obu liderów do wznowienia działalności. Reaktywowali się, grali w miarę zgodnie, nie licząc ustawicznych bójek. Nagrali dwie płyty, w którym wrócili do źródeł, czyli debilnych melodyjek. Dowodem na to jest singiel Perfect Strangers. No i klawiszy nie było słychać, choć Lord jeszcze się nie zorientował. A potem dziewczynki się podrapały...

[edytuj] Mk V

Gdy Gillan po raz kolejny uciekł z zespołu po bójce, „Choleryk” sprowadził znajomego z Tęczy. Nowy wokalista starał się udawać wycie i stękanie Gillana, jednak średnio mu to wychodziło i fani uznali płytę Murzyni i Biali Slaves and Masters za jedną ze słabszych[4].

[edytuj] Mk IIc

TheBattleRagesOn.jpg

Smoki to alegoria Ritchiego i Gillana podczas nagrań albumu

Ze względu na to, że nikt nie chciał już słuchać składu innego niż jedyny właściwy, Ritchie ściągnął Gillana z powrotem. Efekt był taki, że muzycy nawiązali do tytułu albumu i po długich próbach wzajemnego zadźgania się łyżkami Blackmore poszedł grać gdzieś, gdzie obowiązują zasady BHP.

[edytuj] Mk VII i VIII

Ten skład potrwał trochę dłużej, aż osiem lat. Po zakończeniu trasy, zamiast Satrianiego, gitarzystą został Steve Morse. W 2002 Jon Lord nareszcie zauważył, że nie ma go na płytach i odszedł w konfuzji. Znaleziono mu zastępstwo w postaci Dona Aireya, który znęca się nad klawiszami do dziś. Obecny skład gra już wyjątkowo długo, więc w każdej chwili można się spodziewać, że ktoś w końcu wyleci.

[edytuj] Skład

[edytuj] Obecny

  • Ian Gillan (1969–1973, 1984–1989, 1992–) – darcie mordy (standard), plucie w mikrofon, okazjonalne popiskiwanie harmonijką.
  • Steve Morse (1994–) – zastąpił Satrianiego i Blackmore'a po przygodach w Kansas (zespole, nie stanie).
  • Roger Glover (1969–1973, 1984–) – ten, który zabronił Lordowi angażować w koncerty orkiestrę Polskiego Radia (inne źródła podają, że to Blackmore pokonał Jona, ale co tam).
  • Ian Paice (1968–1976, 1984–) – niezły napierdalacz, znaczy się, perkusista. Jako, że jest perkusistą, to stoi z tyłu i bardziej w oczy rzuca się wielki bęben Pearla, niż on sam. Przez te wszystkie lata jedyny stały członek zespołu (co daje mu pełne prawa do nazwy Deep Purple).
  • Don Airey (2001–) – jedyny klawiszowiec mogący zastąpić bez kompleksów Jona Lorda. I wziął i zastąpił.

[edytuj] Byli członkowie

  • Rod Evans (1968–1969) – wokalizował sobie, takie pierdololo. Jego niewątpliwym osiągnięciem było zaśpiewanie Hey Joe lepiej od Hendrixa. Po Mk go nie chcieli, więc sobie poszedł.
  • David Coverdale (1973–1976) – przypałętał się z Butterfly Ball, solowej płyty Glovera, gdzie śpiewał na kilku nagraniach. Przyczyna odejścia Blackmore'a z Deep Purple.
  • Joe Lynn Turner (1989–1991) – przylazł za Blackmorem z Rainbow, był więc trendy, ale nie podobał się się wytwórni, więc szybko pożegnał się z zespołem.
  • Ritchie Blackmore (1968–1975, 1984–1993) – wiosło. Niezły z niego choleryk, chociaż solówki niezłe odwala. Był obecny w Mark I, II, III i V. Nie lubił się z Ianem Gillianem, więc panowie często kradli sobie frytki i smarowali keczupem.
  • Tommy Bolin (1975–1976) – gitarzysta, podobno. W zasadzie nie wiadomo, bo nie istnieją żadne płyty z jego udziałem.
  • Joe Satriani (1993–1994) – solowy wymiatacz, który zastąpił na jednej trasie koncertowej Blackmore'a.
  • Nick Simper (1968–1969) – pierwszy basista, który nie wyrył się w żaden sposób w pamięci fanów, gdyż został szybko zastąpiony przez Glovera.
  • Glenn Hughes (1973–1976) – śpiewający basista. Szybko pożegnał się z Deep Purple, a potem nagrał parę płyt z Tonym Iommim.
  • Jon Lord (1968–1976, 1984–2002) – Podobno jeden z lepszych klawiszowców. Najbardziej lubi palić papierosy gdy nikt nie patrzy. Poszedł sobie, gdy zorientował się, że od pewnego czasu na płytach nie ma już klawiszy, a zespół koncerty gra bez niego. Zafascynowany muzyką klasyczną, często przemycał utwory Bacha na koncerty.

[edytuj] Dyskografia

[edytuj] Mk I

  • Shades of Deep Purple (wrzesień 1968) – jedyny album Purpli zawierający covery. Jak wiadomo granie coverów jest najprostszą drogą do sukcesu, więc podbili tym świat.
  • The Book of Taliesyn (grudzień 1968) – kontynuujemy granie coverów, utwory własne zajmują już jednak większą część płyty, co można uznać za sukces.
  • Deep Purple (listopad 1969) – tylko jeden cover (!). Od razu widoczny stał się spadek popularności, którego następstwem były zmiany personalne.

[edytuj] Mk IIa

  • Deep Purple in Rock (czerwiec 1970) – przyszedł Ian Gillan i zagonił zespół do roboty. Od tego czasu nie grają już coverów, a album ten stał się przyczynkiem wielkiej sławy.
  • Fireball (wrzesień 1971) – album zawiera głównie reedycje piosenek zz trzech pierwszych albumów, tyle że z Gillanem. Widocznie kompozytorski zapał zespołu wyczerpał się przy poprzednim dziele, a kasę trzeba było przecież trzepać.
  • Machine Head (marzec 1972) – zawiera Smoke on the Water. Reszta jest milczeniem.
  • Who Do We Think We Are (luty 1973) – Myślimy kim jesteśmy Jesteśmy kim myślimy, że jesteśmy, a jesteśmy kobietą z Tokio.

[edytuj] Mk III

  • Burn (luty 1974) – debiut Coverdale'a na poważnym wydawnictwie, dlatego w śpiewaniu pomaga mu Glenn Hughes. Fani rozczarowani brakiem Gillana grozili podobno masowymi samobójstwami. Wycofali się jednak z tego, gdy Blackmore powiedział: „A róbta co chceta”.
  • Stormbringer (grudzień 1974) – drugi album z Coverdalem. Blackmore był w tym czasie zajęty zakładanie Tęczy, więc jest stosunkowo mało produktywny.

[edytuj] Mk IV

  • Come Taste the Band (październik 1975) – a takie byle co, wymuszone przez Coverdale'a.

[edytuj] Mk IIb

  • Perfect Strangers (listopad 1984) – powrót po latach spowodowany spadkiem popularności Rainbow i próbą wstrzyknięcia Gillanowi dawki heroiny przez Tony'ego Iommiego podczas Born Again Tour.
  • The House of Blue Light (styczeń 1987) – drugi album, po którym dziewczynki znowu się podrapały i Gillan wyleciał z zespołu.

[edytuj] Mk V

  • Slaves & Masters (październik 1990) – znowu brak Gillana, tym samym album wielkiej popularności nie zdobył.

[edytuj] Mk IIc

  • The Battle Rages On... (lipiec 1993) – powrót Iana do zespołu. Tytuł nawiązuje do zwyczajów muzyków podczas nagrywania płyty. Ian Gillan próbował na przykład zadźgać Blackmore'a nożem, a gdy zabroniono przynosić do studia ostrych narzędzi spróbował tego samego łyżką.

[edytuj] Mk VII

  • Purpendicular (luty 1996) – wywalono Ritchiego, ale jego styl pozostał, więc album sprzedawał się dobrze.
  • Abandon (maj 1998) – tu muzyka zaczęła powoli zmierzać do ukochanego przez Gillana jazz-rocka.

[edytuj] Mk VIII

  • Bananas (sierpień 2003) – wszyscy kochamy banany.
  • Rapture of the Deep (październik 2005) – jazz-rock. Jeśli lubisz starych Deep Purple i własne życie nie słuchaj tego pod żadnym pozorem.
  • Now What?! (kwiecień 2013) – Co teraz?!

Przypisy

  1. szatańska Wikipedia błędnie nazywa ją albumem
  2. nazywanego heavy metalem w rozmowie z fanami innych zespołów
  3. Gillan twierdzi, że odszedł sam
  4. mimo że skład zespołu był w 80% tró
Nasze strony
Przyjaciele