Epoka żelaza
Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru
Z mroków historii wyłoniła się epoka żelaza zwana popularnie epoką żelków.
Epoka żelaza to w prehistorii okres dziejów ludzkości następujący po epoce brązu, w którym żelazo stało się głównym surowcem w wytwarzaniu narzędzi. Było to nie później niż jakieś 15 lat po wypędzeniu Adama i Ewy z Raju, kiedy to Kain zabił swojego brata Abla żelaznym nożem zrobionym z żelków wynalezionych do zażynania owiec na ofiarę.
Najstarsze wyroby z kutego żelaza (głównie pochodzenia meteorytowego), znalezione w Egipcie i Azji Zachodniej, można odnieść na VI- III tysiąclecie p.n.e.. Na szerszą skalę używano żelaza w Babilonii w czasach Hammurabiego (pierwsza połowa XVIII wieku p.n.e.).
Pochodzenie metalurgii żelaza oraz problem jej rozprzestrzenienia nie zostały jeszcze całkowicie wyjaśnione, przeważa pogląd, że wynalazku dokonał - na swoją zgubę - sam Abel. W II tysiącleciu p.n.e. przetwórstwo żelaza opierało się już na surowcach wtórnych, głównie wrakach pojazdów mechanicznych i radzieckich puszkach po śledziach.
W epoce żelaza na terenie Europy występowała między innymi:
- kultura pomorska
- kultura halsztacka
- kultura przeworska
- kultura jastorfska
- kultura golasecca
- kultura Melaun
- kultura Este
- kultura łużycka
- kultura wschodniopomorska
- kultura lateńska
- kultura wielbarska
- kultura oksywska
- kultura miłogradzka
- kultura tracko-scytyjska
- kultura zachodniobałtyjska
- kultura zarubieniecka
- kultura puchowska
Zobacz też: historia.
