Fizyka kwantowa

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Fizycy utrzymują, że rozumieją fizykę kwantową. Tak jak kamienie i szafy.

Eeeeeeee...

Student zapytany o definicję fizyki kwantowej

Fizyka kwantowa (łac. Quantum Physics, także Mechanika Kwantowa, tudzież Teoria Kwantów) – gałąź fizyki, która uzupełnia to, czego zabrakło w starej dobrej mechanice Njutona.

Spis treści 1 Historia 2 Zasada nieoznaczoności 3 Stała kwantowa 4 Energia fotonu 5 Zastosowania fizyki kwantowej

[edytuj] Historia

Do XX wieku wszystko było w porządku - fizyka klasyczna działała, wszyscy byli zadowoleni. Ale pewien mądry pan odkrył, że dla tycich, naprawdę maciupeńkich ciał klasyczna fizyka nie działa! Trzeba więc było stworzyć nowe zasady i wzory, żeby studenci mieli się czego uczyć. Tak właśnie narodziła się fizyka kwantowa.

[edytuj] Zasada nieoznaczoności

Nie wierzę, że Bóg gra w kości

Albert Einstein o zasadzie nieoznaczoności

Zasada ta została wymyślona przez pijanego Polaka Wernera Heisenberga. Według niej nie da się wyraźnie zobaczyć poruszającego się ciała. Żeby zobaczyć jakikolwiek przedmiot, musi się od niego odbić światło (bo w ciemności nic nie zobaczysz). Każde dziecko wie, że światło leci z szybkością 299 792 458 m/s, więc może nieźle piernąć w to, na co wytrzeszczasz gały. W ten sposób światło „psuje” ruch tego przedmiotu i wydaje Ci się on „rozmazany” (tak jakbyś widział potrójnie). Znakomita wymówka, kiedy wracasz pijany z imprezy. Polacy zasadę nieoznaczoności znają od dawna. Nazywamy to kacem.

[edytuj] Stała kwantowa

Zwana też stałą Plancka, oznaczana literką h. Jest to liczba, która rządzi kwantowym światem, dzięki niej przedmioty są rozmazane, kiedy na nie patrzysz i tak dalej. Jej liczbowa wartość wynosi około 6,626·10^–34. Niestety, jako że jest taka mała, trudno zobaczyć efekty kwantowe na co dzień. Jednak Polacy dokonali ważnego odkrycia w tej dziedzinie - stała kwantowa wcale nie jest stała! Jej wartość wyraża się wzorem:
,
gdzie:

• h' – prawdziwa wartość stałej kwantowej.
• h – 6,626·10^–34, l² – ilość wypitego alkoholu do kwadratu.
• z² – maksymalna ilość alkoholu, którą można wypić (dla Polaków około 30 litrów).

Jak wynika z powyższego wzoru, im więcej alkoholu wypijemy, tym efekty kwantowe stają się bardziej widoczne (rozmazywanie, potrójne widzenie i tak dalej...). Jednostką stałej kwantowej jest żul dżul razy sekunda.

[edytuj] Energia fotonu

Każdy wie, co to jest foton. Nie wiesz? To trudno, masz problem. No dobra, wyjaśnię Ci. Foton to taka malusieńka świecąca kuleczka, wylatuje z latarki i rozjaśnia ciemność. Dla wtajemniczonych - jest to kwant promieniowania elektromagnetycznego. Ale dość tych głupot. Foton zadala leci z prędkością światła. Czyli jest dość szybki. Skoro jest taki szybki, to ma też energię. Wyraża się to wzorem:
E = h
gdzie:

• E – wspomniana energia fotonu.
• h – stała kwantowa.
• ν – częstotliwość promieniowania elektromagnetycznego, które... bla bla bla.

Energia fotonu jest bardzo ważna w tak zwanym zjawisku fotoelektrycznym (Ajnsztajn dostał za nie Nobla). Jeśli oświetlić metal mocnym światłem, to lecące fotony wybiją elektrony z metalu. Analogicznie można zjawisko fotoelektryczne porównać do zderzenia motorynki z tirem. Jeśli motorynka (w naszej analogii foton) nie ma wystarczająco dużo energii, to nic tirowi (elektronowi) nie zrobi.

[edytuj] Zastosowania fizyki kwantowej

Praktycznie nie ma żadnych zastosowań fizyki kwantowej. To przeraźliwie nudna, dziwna, trudna, pełna wzorów dyscyplina nauki, w dodatku prawie wcale nieprzydatna. Jednak skutecznie stosowana jest przez nauczycieli i profesorów do gnębienia studentów.