Iron Savior

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj

Iron Savior (pol. Żelazny Zbawiciel) – zespół założony w 1996 przez Kaia Hansena w ramach załatwiania zatrudnienia dla jego kolegów z liceum. Jak łatwo z tego wywnioskować jest niemiecki i gra Power metal.

[edytuj] Historia

Dawno, dawno temu... W 1979 Kai Hansen oraz niejaki Piet Sielck grali w zespole Gentry. Niedługo potem jednak Sielck zastąpiony został Michaelem Weikathem, co wzbudziło poczucie winy w Hansenie. Kiełkowało ono jednak stosunkowo powoli. W tym czasie Piet grywał jako muzyk sesyjny dla różnych zespołów (m. in. Blind Guardian), został uznanym producentem muzycznym oraz dorobił się domu na FlorydziePotrzebne źródło. Nie zaspokajało to jednak jego potrzeb duchowych w postaci bycia obrzucanym wyzwiskami przez antyfanów i wywalania pakujących mu się do łóżka Groupies. Hansenowe poczucie winy dojrzało dojrzało w 1996 i założył Sielckowi Iron Savior. Zdaniem szerokiej opinii publicznej muzyka zespołu nawiązuje do Judas Priest i Iron Maiden. Zaś zdaniem Hansena to muzyka Iron Maiden nawiązuje do Iron Savior (stąd podobieństwo nazw), a Adrian Smith nie umie grać. To ostatnie w szczególności.

W pierwszych latach muzycy przy formowaniu składu do kolejnych albumów korzystali głównie ze znajomości zgromadzonych przez lata, pożyczając muzyków m. in. z Gamma Ray (Dan Zimmermann, Dirk Schlächter) czy Blind Guardian (Thomen Stauch, Hansi Kürsch), a swoistym przełomem było odejście Kaia Hansena w 2001. Od tego czasu jego (zespołu, nie Hansena) popularność i produktywność zaczęły stopniowo spadać.

[edytuj] Muzycy

[edytuj] Obecny skład zespołu

  • Piet Sielck – darcie mordy, gitara solowa.
  • Jan S. Eckert – gitara basowa, wokal wspierajacy. Poszedł sobie w 2003 do Masterplanu, by wrócić w 2011.
  • Joachim „Piesel” Küstner – gitara rytmiczna, wokal wspierający.
  • Thomas Nack – perkusja.

[edytuj] Byli członkowie

  • Kai Hansen – wycie (ale tylko w kilku piosenkach), gitara (1996-2001).
  • Yenz Leonhardt – gitara basowa, wokal wspierający (2003–2011).
  • Andreas Kück – instrumenty klawiszowe, wokal wspierający (1998-2003).
  • Dan Zimmermann – perkusja (1997-1999).
  • Thomen Stauch – perkusja (1996-1998).

[edytuj] Dyskografia

  • Iron Savior (Żelazny Zbawiciel, 1997) – debiutancki album odzwierciedlający chwilową fascynację Hansena kosmosem. Z braku kreatywności jedna piosenka, Watcher in the Sky, trafiła tu z albumu Somewhere Out in Space Gamma Ray. Z kolei w utworze For the World wokalnie produkuje się Hansi Kürsch.
  • Unification (Unifikacja, 1998) – ciąg dalszy kosmologii Hansena. Mamy tu do czynienia z profanacją piosenki Neon Knights Black Sabbath.
  • Dark Assault (Napaść w ciemności, 2001) – spadek zainteresowania Kaia Hansena zespołem objawił się głównie zerwaniem z poprzednią tematyką. Teraz skupiono się na wrażeniach Sielcka z podróży do Polski
  • Condition Red (Czerwona Kondycja, 2002) – swego rodzaju powrót do wcześniejszej tematyki. Pierwszy album bez Hansena.
  • Battering Ram (Maltretowanie Baranów, 2004) – sprzeciw polityczny Sielcka, wobec postawy Unii Europejskiej w stosunku do 10 państw ubiegających się o przyłączenie do niej.
  • Megatropolis (Megatropolis, 2007) – przedostatni album zespołu, po którym Sielck stwierdził, że mu się nie chce, bo jego popularność osiągnęła wartość ujemną.
  • The Landing (Lądowanie, 2011) – z czegoś jednak żyć trzeba więc spłodził to coś będące swoistym zakończeniem rozwlekłej odysei kosmicznej ciągnącej się przez pozostałe albumy.
  • Rise of the Hero (Uprawa heroiny, 2014) – relatywnie bezpłciowy i zupełnie bezideowy album. Mimo że przyszło na niego czekać aż trzy lata, ani jedna piosenka nie zasługuje na jakąkolwiek uwagę.
  • Titancraft (Tyanostatek, 2016) – następuje powolne lecz nieubłagane odejście od tematów scifi i całkowite sprzedanie się mainstreamowemu fantasy.
Nasze strony
Przyjaciele