Język antarktydzki

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj

Ksrasiewoj-a` kr-a` ćwirwot

Pingwin przemawiający w swoim ojczystym języku. Zdanie oznacza Ładnie tu jest (fonetyczny, tak jakby, zapis)

Język antarktydzki – język zaliczany do grupy południowonordyckich, z rodziny ugrosłowiańskich. Jest niezwykle trudny, tylko najbardziej wytrwali mogą go opanować. I tak łatwiejszy od polskiego. Jest najszybciej rozwijającym się językiem świata, co jest powodem, by się go uczyć.

[edytuj] Charakterystyka

Wykazuje pokrewieństwo z językiem rosyjskim (przez wpływy), ukraińskim, polskim i białoruskim (przez podobieństwo z wcześniej wymienionym), fińskim (ale tylko troszkę), węgierskim, czego nie widać oraz ptasim. Posługuje się nim ok. 31% ludności (?) Antarktydy, na co składają się dwa miliony ruskich naukowców i sześć milionów pingwinów. Pozostałe 69% to w takim razie pingwińscy analfabeci. Nauka jednak trwa. Dodatkowo jest jeszcze pięć milinów pingwinów zasiedlających południową Azję (i Rosjanie, którzy wrócili z ziemi obiecanej) oraz jakieś dwa miliony w Ameryce Południowej, Australii i Afryce. Liczba osób mówiących w tym języku to w takim razie trzynaście milionów pingwinów i od dwóch do czterech i pół miliona Rosjan. W niektórych danych podawani są także Węgrzy [1]. Język rozwijał się jakieś trzydzieści lat. Okres rozwoju zapoczątkowali radzieccy naukowcy i król Pingwin IV, którzy postanowili zjednoczyć Antarktydę i opanować potem świat. Przez pierwsze lata nauka objęła północną Antarktydę i rosyjskich naukowców. 21 października 2007 roku, kiedy pingwiny uzyskały swoje pierwsze lobby na północy Ziemi, rozpoczął się efektywny podbój. 60% pingwinów z południa rozpoczęło proces nauki (jeszcze niezakończony w większości przypadków), natomiast pozostałe 40% wyjechało na podbój Azji. W przeciągu czterech lat liczba mówiących poszerzyła się z dziewięciu do piętnastu milionów posługujących się językiem. W dalszych latach liczba mówiących zwiększyła się w nieco mniejszej skali, jednak posługujący się językiem antarktydzkim stali się ludnością większej ilości obszarów. Przewiduje się, że do października 2015 roku język antarktydzki obejmie swoim zasięgiem północne Indie i południowe Kongo. Powstają już pierwsze antarktydzkie słowniki. Najprawdopodobniej pierwszy powstanie w Krakowie.

[edytuj] Alfabet

a – wymawia się to jako as przechodzące w es [2].

-a` – onomatopeja głoskowa. Jest to dźwięk przypominający kraczenie i świergotanie. Niemal zawsze dodawane do przysłówków (są jednak liczne wyjątki)

b – zawsze wymawia się to jako p

c – dźwięk brzmi mniej więcej stwghte

ćwir – onomatopeja, przedrostek do czasowników

d – wymawia się to jako d z charakterystycznym rosyjskim akcentem

e – należy wymawiać to długo, a następnie kłapnąc dziobem niczym bocian

-e` – onomatopeja polegająca na kilkukrotnym kłapaniu

-e~ – onomatopeja polegająca na kłapaniu bocianim przy równoczesnym wydawaniu odgłosów eklekle

f – wymawia się to jako fe, czyli odwrotność od normalnego

gruch – w alfabecie antarktydzkim nie ma normalnej litery g. Gruch to onomatopeja głoskowa, która zastępuje wykrzyknik. Wymawia się ją na początku i końcu zdania

h – wymawiane jako specyficzne sz

i – należy ciągnąć głoskę, upodabniając dźwięk do piania samca ptasiego podczas okresu godowego

j – jw., ale tutaj trzeba ciągnąć o 0,2 sekundy dłużej

k – coś jak khg, ale podobne do terkotania dziobaka

-kle – kolejna onomatopeja! Należy zawsze dodawać do przymiotnika [3]. Przykłady: Krasiewojj-kle (ładna), shbrrytes-kle (zimny)

w – myślałeś, że l? Głoska wymawiana mniej więcej tak: Wefjss

l – wymawia się to jako zmiękczone brr

n – brzmienie następujące: ne

m – wymawia się jako emn

o – mniej więcej brzmi a

p – wymawiane zawsze jako b

r – jedyny dźwięk wymawiany po ludzku, normalnie. Może to przez upodobnienie do szczebiotania i terkotania?

s – jeszcze krótsze i

świr – onomatopeja pełniąca funkcję pytajnika. Zawsze w środku zdania. Jeżeli jest zdanie bezpodmiotowe lub z podmiotem domyślnym, tylko z orzeczeniem, część idzie na początek, a druga część na koniec. Przykład: Św rir ir (Zrobisz?). Jeżeli jest nieparzysta ilość słów w zdaniu, część idzie przed środkowy wyraz, a druga część za niego. Przykład: Ćwirrir św ets ir puetlek (Zrobisz to wreszcie?)

t – brzmi jakby ć. Kolejny rusycyzm

u – wymawia się to jako ye. Uwaga! Głoska występuje tylko w kwietniu i listopadzie, gdy na antarktycznym niebie ujawnia się Gwiazdozbiór Pingwina. W innych miesiącach głoska jest pomijana

-y` – y nie ma, za to jest onomatopeja przypominająca kaszlenie ptaka, który udławił się piórami

-y~ – jw., tylko donośniejsza. Rzadko występuje

z – wymawia się jako tez

/\ – coś między onomatopeją a głoską. Pełni funkcję liczebnika. Ostatnie litery zmieniają się w zależności od liczby. Jeden wymawia się jako Rtyuiosdfd`a (litery po znaku jak normalne głoski, patrz: alfabet), dwa jako Rtyuiosdfd`b, trzy jako Rtyuiosdfd`c, dwadzieścia jako Rtyuiosdf`bk, a sto jako Rtyuiosd`akk. I tak dalej, aż się nie wyczerpią litery do zastąpienia. K pełni funkcję zera.

[edytuj] Przydatne zwroty

Jak widać po alfabecie, język antarktydzki jest niezwykle prosty. Warto opanować chociaż podstawowe zwroty:

Gruch don horos-kle gruch – Gruch dane szarai-kle gruch (gruch dane szaraj-kle gruch) – Dzień dobry!

Kek świr ćwirlati – kheee(kle)kh świr ćwirbrraesćii (kheklech świr ćwirbreści)– Jak leci?

Gruch na polodnie gruch – Gruch neaes babrradeeneiiee gruch (gruch nes babradenie gruch) – Na północ!

Heh św w ir mord – Szesz św w (wyjątek) ir emnardee (szesz św w ir emnarde) – Chcesz w mordę?

u-y`...tak – yeugh/ugh...ćaeskhg (ech/uch...ćeschg)– Och...nie.

u-y`...nie – yeugh/ugh...neiiee (ech/uch...neie) – Och...tak.

T-y~ ćwirmajot dres – ćUGH ćwiremneasiiiać deereei (ćUCH ćwiremnesiać derei) – (ja) Mam sukienkę.

T-y~ ćwirlspsh ih – ćUGH ćwirbrribisz iisz (ćUCH ćwirbribisz isz) – (ja) cię nie lubię.

Proste, prawda?

Przypisy

  1. Wszyscy
  2. Nieco latynoskich klimatów
  3. Nie wiem, czemu
Nasze strony
Przyjaciele