Jeff Lynne

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj
Джефф Линн в 2014 году

Lynne w swoich włosach, zaroście i okularach przeciwsłoneczych.

King of the Universe, I am king of the sky

Jeff Lynne o sobie

Jeff Lynne – angielski wokalista, gitarzysta, basista, wiolonczelista, klawiszowiec, perkusista, ..., kompozytor i we wszystkim równie mierny znany głównie z bycia Lekko Elektryczną Orkiestrą, a także rządzenia gdziekolwiek by się nie pojawił. Mimowolny laureat Grammy. Również posiadacz fryzury, zarostu i okularów przeciwsłonecznych, z czego ostatnie odróżniają go od menela.

[edytuj] Przed Brodą (1963–1969)

Na początku grał w zespole „Skałujące się Piekielne Koty”[1], gdzie pomiatał swoimi dwoma kolegami. Żeby ukryć satanizm, zmienił nazwę na „Inwalidzi”[2] co można rozumieć jako wytłumaczenie kiepskiego brzmienia. Okazało się, że ktoś już się tak nazywa i ponownie zmienił nazwę na „Nwalidzi”.[3] Gdy koledzy strzelili focha ten zaczął się włóczyć po różnych zespołach, które przyjęłyby kogokolwiek, a potem wylatywał, gdy zaczynał rządzić. Na dłużej został z „Nocnymi Jeźdźcami”.[4] Żeby znów ukryć satanizm, to zmienił nazwę na „Leniwy Wyścig”[5] i pod tą nazwą wydał nawet dwa albumy, z czego jeden o jakże kreatywnej nazwie „Leniwy Wyścig”. Jako, że Lynne oczywiście tam rządził, to stał się zauważalny. Wtedy Roy Wood z „Ruchu”[6] z zawiści do zespołu, z którego wyleciał zanim zdążył cokolwiek zrobić, zwinął Lynne'a do siebie, gdzie ten zaczął zapuszczać brodę.

[edytuj] Zanim doszczętnie pokłócił się z Woodem (1969–1972)

Po znalezieniu się Lynne'a w „Ruchu” to zespół ze słuchalnego poszedł bardziej w stronę Pink Floyd z tych czasów[7] pomimo uważania Jeffa za „grzeczniejszego od Wooda”. Po wydaniu jednego albumu, gdy poziom zarostu Lynne'a był już gotowy, przyszło objawienie, póki co współdzielone z Woodem i nazywało się „Elektryczna Lekka Orkiestra” i pod tą nazwą został wydany album zawierający tylko wiolonczelę. Nie przeszkadzało to potem wydać jeszcze jednego albumu pod nazwą „The Move”. Problem był tylko natury takiej: Wood też rządził wszędzie, gdzie się pojawił. Ponieważ Wood już się równo naraził Bevanowi, perkusiście, to stracił objawienie i Lynne stał się całkowicie ELO.

[edytuj] Gdy jeszcze był ktoś w ELO oprócz Lynne'a (1972–1986)

Tu wreszcie mógł realizować się artystycznie, to znaczy wydawać albumy zawierające to, co w danej chwili przyszło mu do głowy. Przez sześć albumów był w stanie wpaść tylko na wiolonczelę. Potem wpadł na disco, muzykę elektroniczną i disco polo.

Przez piętnaście lat niby było prócz niego jeszcze sześciu członków, którzy się nie zmieniali za bardzo, bo chyba mieli masochistyczne skłonności i chcieli, żeby ktoś nimi rządził.[8] Tak naprawdę Lynne'owi nie byli do niczego potrzebni, bo przecież sam mógł na wszystkim zagrać. Tylko ci wszyscy wiolonczeliści i skrzypkowie fajnie wyglądali w teledyskach i na scenie do tego stopnia, że smyczkarze nadal pojawiali się w teledyskach, gdy zostali wyrzuceni z zespołu. Po wydaniu discopolowego „Balansu Mocy” zrobił numer już wszystkim członkom zespołu, bo rozwiązał ELO i masochistyczne skłonności Bevana musiały być zaspokojone poprzez sformowanie „Electric Light Orchestra, Part II”.

[edytuj] Zanim ELO powróciło (1986–2001)

Zespół miał się rozpaść właśnie z powodu kryzysu twórczego Lynne'a i jego chęci pójścia na emeryturę. Nie przeszkadzało to wtrynić się mu na solowy album George'a Harrisona „Dziewiąta Chmura”,[9] który równie dobrze można określić jako trzynasty studyjny album ELO. Niby tylko jako producent, ale to jego chórki słyszymy w „I've Got My Mind Set On You”, co się stało chyba największym przebojem Lynne'a. Gdy tylko album był wydany, to Harrison zaprosił jego, Toma Petty'ego, Roya Orbisona i Boba Dylana do swojego domu, gdzie cała piątka przeszła wewnętrzną przemianę i wszyscy stali się „Podróżującymi Wilusiami”,[10] a tą przemianę opisał Micheal Palin. Efektem było wpieprzenie się na sesje nagraniowe Orbisona i Petty'ego. W drugim przypadku poszczęściło mu się współpracować nad piosenką „Won't Back Down”, którą zaadaptował Sam Smith jako „Stay With Me”, za co ten dostał Grammy i w efekcie też Lynne i Petty. Oczywiście Lynne w kryzysie twórczym wydaje solowy album „Fotelowy Teatr”,[11] a potem wydaje kasę. W końcu się skończyła.

[edytuj] Po powrocie ELO (od 2001)

Aby zafundować sobie dalszy żywot, Lynne wydaje Powiększenie podpisane jako ELO, że niby członkowie zespołu się pogodzili, a Tandy nawet jest na liście twórców. Faktem jest, że sprzedało się lepiej niż „Armchair Theatre”, a biedni fani dopiero po zakupie płyty stwierdzali, że to jest album solowy. W 2012. roku wydał album z coverami, by w 2015. wydać kolejny bez coverów, znów podpisany jako ELO. Tym razem darował sobie nawet Tandy'ego.

[edytuj] Podsumowanie

Lynne w sumie jest nudny, bo nie miał odpałów może poza Face the Satan, ale teraz rządzi Nonsensopedią, bo jest o nim tutaj artykuł.

Przypisy

  1. Rockin' Hellcats
  2. The Handicaps
  3. The Andicaps
  4. Nightriders
  5. The Idle Race
  6. The Move
  7. To nie jest komplement
  8. Przy okazji trzepać kasę na kompozycjach wodza
  9. Cloud Nine
  10. Travelling Wilburys
  11. Armchair Theatre


Nasze strony
Przyjaciele