Krzywa Laffera

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj
Krzywa Laffera

T → dochód;
t → stawka opodatkowania
t* → punkt wyciśnięcia wszystkich możliwych soków
tmax → punkt wyemigrowania wszystkich obywateli z kraju

Krzywa Laffera – koncepcja ekonomiczna, która za pomocą krzywej ilustruje zależność między stawką opodatkowania dochodów w formie podatków haraczem ciągniętym przez państwo, a wpływami do budżetu ilością forsy do rozkradzenia przez polityków. Opracowana w latach 70. XX wieku przez amerykańskiego ekonomistę Arthura Laffera, bywa używana jako argument za zmniejszeniem podatków.

Intuicyjnie zasada wynikająca z krzywej Laffera rozumiana może być jako zależność mówiącą, że nikt nie da się dymać wiecznie i bez ograniczeń, a ciągłe podnoszenie podatków sprawia, że ludzie zwiewają do szarej strefy, zatrudniają na czarno, zwijają interesy, pędzą bimber w piwnicach – słowem panoszy się i kwitnie dziki, krwiożerczy kapitalizm.

Zdaniem zwolenników teorii będącej implikacją przyjęcia krzywej Laffera polityka ciągłego podnoszenia podatków wywołuje tzw. efekt zarżnięcia kury znoszącej złotego jaja, względnie urwania kurze złotych jajec.

[edytuj] Krytyka i alternatywy

Krzywa Rostowskiego

Prościej, zgrabniej, schludniej

Alternatywne twierdzenie, stojące w opozycji do teorii wynikających z krzywej Laffera proponuje m.in. Jacek Rostowski, wprowadzając do ekonomii tzw. Krzywą Rostowskiego.

W krzywej Rostowskiego wpływu do budżetu rosną nieograniczenie, wraz ze wzrostem stawek podatkowych, a naród rośnie w siłę i bogactwo.

Wprowadzenie krzywej Rostowskiego, eksperymentalnie wypróbowywanej w Polsce opiera się na kilku przesłankach:

Nasze strony
Przyjaciele