Kwahili

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Język kwahili lub ki-kwahili (z kwahili – „nowomowa”, wym. „kfahili”) odmiana języka polskiego, używana głównie przez polityków oraz dziennikarzy. Jest to (dla nich) język naturalny, należy do grupy tadżycko-bahrajńskiej. Jest językiem flaksyjno-aglutynacyjnym, rdzeń języka charakterysuje się odmianą flaksyjną (jak język polski) jednak do prawie każdego wyrazu jest dodawany stały prefiks aglutynacyjny „kwa”, a pomiędzy sylabami infiks „kwa”.

Do cech charakterystycznych języka zalicza się:

Palantalizacja powodująca charakterystyczną barwę dźwięku przypominającą mowę Kaczora Donalda
Częste występowanie idiomów oraz neologizmów
Niewystępujące nigdzie indziej na świecie idiomy bliźniacze
Łacina podwórkowa - liczne makaronizmy
Bredzenie
Akcent padający na wyraz „Oni”
Używanie wielkich liter w środku niektórych wyrazów oraz na końcu zdania. Również w mowie.

Pomimo, że mówi nim obecnie około 666 osób, język ten zdobywa coraz większą popularność, gdyż łatwo się go nauczyć, zwłaszcza cudzoziemcom.

[edytuj] Ewolucja kwahili

Na język ten silny wpływ wywarła łacina podwórkowa. W wersji dawnej infiks i prefiks aglutynacyjny „kwa” był pisany „kva”, a wymawiany prawdopodobnie „kła” lub „kua”. Charakterystyczny dyftong „aua” później przekształcił się w „ua”, a pod wpływem języka tadżyckiego w „wa”. Ludność anglojęzyczna nadal wymawia ten dyftong jako archaiczne „ua”, jednak taka wymowa nie jest tak do końca w stu procentach poprawna.

[edytuj] Przykłady

Przykłady zdań:

kwaOkwalek kwama kwakokwatA – Olek ma kota
kwa kwa kwa kwa kwA – Również „Olek ma kota” z użyciem charakterystycznego tzw. idiomu bliźniaczego „kwa kwa” (patrz dalej)
kwaOkwalek kwama kwakokwata kwa-kwA – Olek ma kota, a kot ma korupcję. Zauważ użycie na końcu zdania kolejnego idiomu bliźniaczego
kwakwacząkwace kwakwakwaśne kwacykwatrykwany kwakwikwalą kwa kwakwękwakakwajĄ - Kwaczące kwaśne cytryny kwilą i kwękają. Zdanie pełni podobną funkcję w kwahili, co „W Szczebrzeszynie chrząszcz i tak dalej” w języku polskim

Przykłady idiomów:

Kwa kwa – dosłownie „Joker” (czyt. „dżouker”). Używany tylko przez wytrawnych nejtiwspikerów, gdyż oznacza dowolny inny wyraz. Jest to trójkątnie wyjątkowy idiom tzw. bliźniaczy. Prefiks aglutynacyjny „kwa” jest tu pisany osobno. Pisanie „kwakwa” jest częstym błędem ortograficznym w języku kwahili. Trwa spór pomiędzy lingwistami czy wyraz ten powstał przez dołączenie prefiksu „kwa” czy sufiksu „kwa”.
Kwa-kwa – dosłownie „bis”, „bliźniaczy”. Użyte na końcu zdania oznacza powtórne powtórzenie ostatnio powtórzonego zdania. Jest także idiomem bliźniaczym.
Kwa – i, lub, ale. Również idiom bliźniaczy, ale wyjątkowym odregułowo, bo pisanym przez jedno „kwa”

Do sławnych populyzatorów języka należą Aleksander Kwaśniewski, Lech i Jarosław Kaczyńscy, Donald Tusk, Kaczor Donald, Joanna Senyszyn.