Painkiller (album)

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj
Painkiller
Jewkiller
Okładka niemieckiej reedycji albumu
Wykonawca Ksiądz Judasz
Wydany 3 września 1990
Nagrywany styczeń-marzec 1990
Gatunek heavy metal
Długość zdecydowanie za krótko
Wytwórnia Mafia kolumbijska
Producent Ksiądz Judasz i ministrant Chris Tsangarides
Następny Album Jugulator
Poprzedni Album Zapamiętaj to
 

Painkiller – dwunasty album Judas Priest wydany 3 września 1990 nakładem wytwórni Columbia Records. Stanowił on rewolucję dla grupy, która z granego dotychczas heavy metalu przeszła na ostry speed.

[edytuj] Opis albumu

Judas Priest ma miano Bogów Metalu, a Painkiller jest porównywalny z zmianą wody w wino przez Jezusa. Niektórzy jednak mówią, że wyczyn Judasów był lepszy, bo Jezus nie umiał grać na podwójnej stopie jak Travis. Partie gitar są także bardziej skomplikowane, ale jest to głównie zasługa rozwiązania kontraktu z SOUNDeRem i zakup Hamerów, w których mostek nie urywa się po zagraniu gamy. Gra na perkusji Scotta Travisa jest tak szybka i powalająca, że Lars Ümläüt, czując się gorszy, chciał go pozwać do sądu. Okładka przedstawia skrzydlatą, uzależnioną od Apapu, istotę, która bycie metalem potraktowała bardziej dosłownie niż Prieści. Leci on na „metalowej bestii”, która powstało z nierządu jaszczurki z Harleyem Halforda. Album został zremasterowany i ponownie wydany w 2001, zawierał dodatkowo dwa utwory, jeden nie wydany z braku winylu, drugi nagrany na koncercie. Po skończonej trasie koncertowej Halford założył zespół Fight, który miał walczyć z homofobią, później działał w zespole Halford[1]

[edytuj] Skład zespołu

  • Rob Halford – pisk
  • Glenn Tipton – gitara
  • K. K. Downing – gitara
  • Ian Hill – bass
  • Scott Travis – bębny
  • Don Airey – klawisze[2]

[edytuj] Utwory

  • Painkiller – bardzo genialny tytuł! O tabletkach przeciwbólowych!
  • Hell Patrol – o piekielnej policji. U Lucka też musi panować porządek!
  • All Guns Blazing – wszystkie działa strzelają. Wszystkie, nawet te w magazynach.
  • Leather Rebel – Halford, na drodze rebelii, chciał zapisać w konstytucji skóry jako przymusowy strój każdego obywatela.
  • Metal Meltdownyou can't kill the Metal, but you can melt it!
  • Night Crawler – próba doczołgania do domu po nocnej libacji, na polski tłumaczy się to dziwnie, jako Nocny Czołgacz.
  • Between the Hammer and the Anvil – ciężki los wykuwanej podkowy.
  • A Touch of Evil – gra wstępna Halforda z Belzebubem.
  • Battle Hymn – kawałek grany przed ustawkami, jakieś nawiązanie do przyszłego zespołu Halforda.
  • One Shot at GloryTylko jeden strzał dzieli cię od miejsca VIP w galerii samobójców!

[edytuj] Bonusowe utwory z reedycji z 2001

Utwory niewydane na pierwszej edycji z błahego powodu, jakim był brak miejsca na winylu[3]

  • Living Bad Dreams – Halfordowi przyśniło się, że jest hetero
  • Leather Rebel (live) – nagrania z nieudolnej próby przeprowadzenia Skórzanej Rebelii. Były emitowane we wszystkich stacjach[4]

Przypisy

  1. Ciekawe skąd pochodzi nazwa?
  2. Muzyk sesyjny, nie został przyjęty do zespołu, bo nie lubił chodzić w skórach
  3. A trochę głupio dodawać płytkę z dwoma utworami
  4. Oprócz publicznej
Nasze strony
Przyjaciele