Programowanie

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj
Informatyk w pracy.gif

Efekt licznych błędów po kompilacji

Programowanie – czynność polegająca na pisaniu kodu źródłowego, w językach A, B, D, lecz najczęściej C, rzadko w asemblerze. W wyniku tych przekształceń rzadko, choć czasem powstaje program wykonywalny.
Programowanie jest sztuką. Powstający program (jaki by nie był) jest produktem ubocznym tej sztuki, więc należy się cieszyć, że w ogóle powstał.

Programują głównie linuksowcy. Użytkownicy Windowsa, jak i sami jego twórcy nie posiadają takich umiejętności.

[edytuj] Etapy wytwarzania oprogramowania

  • Zebranie wymagań klienta – klient w sposób niezrozumiały opisuje przedstawicielowi producenta swoje niesprecyzowane, niespójne i wewnętrznie sprzeczne wymagania co do programu.
  • Analiza – analitycy producenta próbując wykrystalizować wymagania klienta tworzą szereg nowych wymagań, jego zdaniem niezbędnych do realizacji wymagań podstawowych. W rzeczywistości dodatkowe wymagania są rezultatem przyjęcia błędnego założenia, że klient wie, czego chce.
  • Projekt – projektanci próbują przełożyć stworzony przez analityków strumień świadomości na język zrozumiały dla programistów. Zafascynowani teorią baz danych przerabiają wstępny projekt, tak by wykorzystywał on bazy SQLowe.
  • Implementacja – programiści wklepują w swoim ulubionym języku programowania kod wymyślony przez projektantów, ucząc się w międzyczasie SQLa. Empiryczne badania dowodzą, że w projekcie średniego ryzyka o średniej złożoności opóźnienie związane z dochodzeniem gdzie wskazuje który wskaźnik zajmuje średnio 6 tygodni.
  • Testowanie – tester przygląda się pracy w/w osób i udowadnia im dlaczego są debilami, którzy zmarnowali czas i pieniądze firmy na realizację swoich kretyńskich pomysłów.

[edytuj] Zasady programowania

  • Pisz dużo programów, nie zwracaj uwagi na to, że one nic nie robią.
  • Nie liczy się funkcjonalność napisanego programu – liczy się ile linii kodu zawiera.
  • Jeśli nie rozumiesz kodu napisanego przez siebie, nie martw się inni swoich też nie rozumieją.
  • Normy wytwarzania oprogramowania są elementem świata wyidealizowanego.
  • Programowanie ekstremalne jest podstawą świata rzeczywistego.
  • Jeżeli przeczytałeś jakieś książki Parnasa i nie zamierzasz pisać już pracy magisterskiej z inżynierii oprogramowania – zapomnij o nich.
  • Model kaskadowy wytwarzania oprogramowania jest mrzonką a wszelkie próby jej realizacji kończą się nieograniczonym zwiększaniem kosztów.
  • Kiedy programu napisanego przez ciebie zacznie ktoś używać, to znaczy, że gdzieś popełniłeś błąd.
  • Pisz kod jak najbardziej nieczytelny – jeżeli ktoś zacznie w nim grzebać, nie doszuka się źródła błędu i nie nazwie cię głupkiem.
  • Nadawaj zmiennym dziwne nazwy typu XFGRRTEF___DGFF, R2D2' czy Michal_Wisnewski.
  • Jeśli dane są w jakiś sposób ze sobą związane, to zamiast tworzenia tablic zastosuj zmienne o podobnych nazwach: aaaa, aaab, aaac...
  • Używając makrodefinicji, zmiennych tekstowych i szablonów emuluj różne języki programowania.
  • Operacje matematyczne wyrażaj w odwrotnej notacji polskiej.
  • Logikę osadzaj w wyjątkach.
  • Nie używaj iteracji. Rekurencja uczyni twój program bardziej zagmatwanym.
  • Osadzaj język w języku.
  • Korzystaj z Basha. Większość ludzi go nie rozumie, lub wydaje im się, że go rozumieją.
  • Stosuj paradygmat funkcyjny i na potęgę używaj domknięć.
  • Jeżeli program nie działa, zmień nazwy wszystkich zmiennych na inne, najlepiej zgodne z modną w przypadku danego języka konwencją.
  • Jeżeli dalej nie działa – skasuj wszystkie komentarze i wpisz je na nowo w innych miejscach.
  • Jeżeli to nie pomoże, wyłącz i włącz ponownie kompilator.
  • Jeżeli przed rozpoczęciem kodowania sporządziłeś jakieś plany – wyrzuć je.
  • Jeżeli po godzinach spędzonych na analizie kodu i powtarzaniu przecież to jest dobrze i powinno działać! zastanów się i sprawdź, czy plik instalacyjny twojego kompilatora nie jest uszkodzony. Być może twój komputer stoi za blisko innego urządzenia elektrycznego, i pole magnetyczne zakłóca działanie procesora komputera, przez co twój program się zawiesza.

[edytuj] Prawdy o programach

  • Pisanie kodu jest rozkoszą. Kompilacja kodu jest jak zimny prysznic. Pielęgnacja kodu jest piekłem.
  • Pełną, spójną i poprawną dokumentację mają tylko programy bezużyteczne.
  • Złożoność programu rośnie do momentu przekroczenia zdolności programisty ten program konserwującego.

[edytuj] Prawdy o informatykach

  • Bluzganie to jedyny język naturalny opanowany w pełni przez wszystkich programistów.

[edytuj] Jak zacząć?

Najlepiej nie zaczynać, ponieważ grozi to zjednoczeniem się ze swoją maszyną. Zaczniesz ją kochać, pisać dla niej programy – stworzysz swój własny świat, odizolujesz się od społeczeństwa.

[edytuj] Zastosowania

Prawdziwi programiści piszą programy nie posiadające wartości użytkowej, a jedynie roztrząsające pewne problemy teoretyczne, których rozwiązanie niczemu nie służy. Interesuje ich głównie problematyka:

  • Co by się stało, gdyby 4 twoich kolegów zakaziło się grypą: czy cała populacja może wyginąć?
  • Rozwiązywania układów różniczkowych wysokich rzędów.
  • Czy za pomocą dwóch stosów talerzy da się symulować kolejkę sklepową?

Źli programiści używają programowania aby:

  • Zaspamować YouTube.
  • Zaspamować twoją skrzynkę pocztową.
  • Zaspamować twoje ulubione forum.
  • Zaspamować cały Internet.
  • Zainstalować ci programy, które robią złe rzeczy, w sposób widoczny jedynie dla informatyka albo i niewidoczny w ogóle.
  • Zainfekować twój komputer, doprowadzając go do stanu, w którym potrzebne będzie wezwanie informatyka.

Dobrzy programiści, walczący ze złymi, używają programowania aby:

  • Napisać program antywirusowy, który zajmie całą pamięć twojego komputera.
  • Napisać firewall, który zablokuje ci dostęp do internetu.

[edytuj] Zobacz też

Nasze strony
Przyjaciele