Siarka
Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru
Siarka (S, łac. Żulphur) – pierwiastek chemiczny, podstawowy składnik tanich win. W połączeniu z ogniem i tlenem samoczynnie zmienia stan skupienia z litego w gazowy. Lotne odmiany siarki połączonej z wodorem tworzą silny afrodyzjak (siarkowodór) któremu nie może się oprzeć żaden samiec żyjący na ziemi. Siarka lubi łączyć się z wodą tworząc kwas siarkowy. Wytwarzaniem półproduktów kwasu w postaci dymu i pyłu zajmują się huty, elektrownie i koksownie. Dystrybucja na pobliskie tereny natomiast odbywa się przy pomocy chmur deszczowych. Opad tworzy miłą kwaśną atmosferę chroniąca karoserie samochodów, liście drzew iglastych oraz uprawy.
Spis treści |
[edytuj] Sposób otrzymywania
Siarkę otrzymuje się głównie metodą wytopu z zapałek przy pomocy przegrzanej pary wodnej. Pośrednio można ją uzyskać przez całkowanie wina. W niektórych regionach Polski np. na Śląsku pierwiastek ten można spotkać po intensywnych opadach deszczu zalegający na ulicach. W regionie tym zbieranie siarki jest ważnym elementem zacieśniania więzi społecznych. Podobnie jak grzybobranie na innych terenach kraju.
[edytuj] Siarka w ekosystemie
Ewolucja niektórych organizmów doprowadziła do wykształcenia istot żywiących się wyłącznie pochodnymi siarki. Na przykład rodziny wielokomórkowych bakterii acti-żularis zajmujących niszę ekologiczną biotopu zwanego sklepem monopolowym. Ze względu na niszczenie dziedzictwa naturalnego przez ludzi bakterie te są coraz rzadziej spotykane. Badania wykazały, że za 5 lat nie będzie ich wystarczająco dużo aby oczyszczać miasta ze studzienek, miedzianych kabli oraz torów kolejowych.
[edytuj] Związki chemiczne
Wyróżniamy następujące związki chemiczne siarki:
- Siarczany
- Siarczki
- Siarczusie
- Siarczunie
- Siarczuniusie
[edytuj] Właściwości fizyczne
Siarka słabo radzi sobie z podnoszeniem ciężarów oraz z biegami na krótki i długi dystans. Próby pływania zawsze kończą się rozpuszczeniem dlatego pierwiastek ten ma zakaz wstępu na wszystkie baseny świata. Siarka jest tak beznadziejna, że nawet dzieci wyrażają się o niej z dezaprobatą:
- Ale siara.
- Nie sraj siarą.
- Nie siej siary.
- Czuć siarę.
- Smakuje jak siara.
- Rzygam już tą siarą.
