Signals

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj
Signals
Rush Signals
Okładka albumu – pies chyba szuka znaków węchem
Wykonawca Pośpiech
Wydany 9 września 1982
Gatunek synthrock, rock progresywny, new wave
Długość bez zmian
Wytwórnia Anthem/Mercury
Producent Terry Brown
Następny Album Gracja pod ciśnieniem
Poprzedni Album Poruszające się obrazki
 

Signals – to album, który całkowicie zmienił szybkie oblicze. Do użycia weszło znacznie więcej syntezatorów Gedzia, przez co Aleks miał niewiele do roboty. Zmiana ta spowodowała podziały wśród fanów, niefanów i jeszcze gdzie indziej.

[edytuj] Lista utworów

  1. Subdivisions – to idealne użycie syntezatora. Opowiada o podziałach w społeczeństwie i o tym, że jeśli się nie przystosujesz i nie będziesz cool, to wylecisz.
  2. The Analog Kid – jest kolejnym hitem, tym razem nieco bardziej gitarowym. Coś mówi o chłopcu co siedzi z trawą w ustach i sobie myśli, że ruszasz go swoimi budynkami i oczami, jesiennymi lasami i zimowymi niebami, jakkolwiek by to zabrzmiało.
  3. Chemistry – tu Nil daje po sobie poznać, że nie uważał w liceum, bo pisze o niestworzonych reakcjach między ludźmi.
  4. Digital Man – wbrew nazwie nie jest przeciwieństwem The Analog Kida, lecz New World Mana, bo sobie tak wymyślili, żeby pomącić ludziom we łbach. Sam w sobie mówi o gościu, którego wszyscy obserwują, lecz przewija do przodu tak długo jak umie, ale nie potrzebuje łóżka – to cyfrowy człowiek.
  5. The Weapon – Part II of Fear – mówi o jakimś tajemniczym jegomościu, którego można pokonać tylko kłamstwami.
  6. New World Man – jest z kolei o innym koledze, który robi co mu się żywnie podoba, co się nie podoba człowiekowi pierwszego i trzeciego świata.
  7. Losing It – to spokojny utwór o jakiejś tancerce która tańcuje w bólu i desperacji.
  8. CountdownDedicated with thanks to astronauts Young & Crippen and all the people of NASA for their inspiration and cooperation. Krótko mówiąc – kawałek o odliczaniu przed startem rakiety, który może robiony dla jaj, z powodu absurdalnej dedykacji.

[edytuj] Wykonawcy

  • Geddy Lee – wokal, bas, duuużo syntezatora;
  • Alex Lifeson – mniej gitarek, troszki syntezatora nożnego;
  • Neil Peart – garnki, dzwonki i inne przeszkadzajki;
  • Ben Mink – (gościnnie) – elektryczne skrzypce w Losing It.


Nasze strony
Przyjaciele