Smyczek

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj
Smyczki

Można nie tylko strzelać, ale i dźgać.

O Jezzu! To jest koński ogon!

Przeciętna kobieta o smyczku

Smyczek? A co to?

Altowiolista o smyczku

Smyczek (ang. bow, wł. arco, cz. patiček do pohrywadlá) – broń strzelecka[1] o krótkim zasięgu. Doceniana przede wszystkim przez grojków z górolskich kapel, którzy w połączeniu ze swoimi instrumentami potrafią uczynić z niego broń obezwładniającą. Według co bardziej doświadczonych absolwentów akademii i filharmonijnych weteranów smyczek ma większy wpływ na projekcję niszczycielskich tonów niż sam instrument (co może być prawdą, dopóki nie gramy na majonezie).

[edytuj] Budowa

MaleS

Budowę smyczka zaczyna się od ociosania jakiegoś kija, ew. laski – najlepiej z jakiegoś drogiego drewna zagrożonego gatunku, na które jest embargo. Następnie trzeba w nim zaczepić włosie. Co mądrzejsi robią jeszcze uchwyt – żabkę[2]. Teraz, jeśli kto chce napiąć włosie, musi kręcić taką śrubą przy żabce (można się już poszczycić kręceniem laski).

Są dwie szkoły, według których się te kijaszki montuje: klasyczna i ludowa. Poniżej wyróżniono poszczególne detale, którymi się różnią.

  • Włosie – jak wszystkim zapewne wiadomo, włosie w smyczku zawiera końskie DNA. Obydwie szkoły zapewniają alternatywę dla miłośników zwierząt. Szkoła klasyczna na przykład proponuje włosie syntetyczne, ludowa natomiast włosy teściowej.
  • Kształt – szkoła klasyczna nadaje smyczkowi dziwny, urozmaicony kształt, żeby ten pasował stylistycznie do instrumentu, szkoła ludowa natomiast nie ingeruje w naturę i pozostawia praktyczny, wygięty patyk; ewentualna obróbka polega na ociosaniu go z liści i ew. gałązek.

Przypisy

  1. W większości języków smyczek jest określany tym samym słowem, co łuk
  2. Od razu uspokajamy – przy wyrobie smyczków do dziś nie ucierpiała żadna żaba (oprócz tych przypadkowo zdeptanych przez pijanych lutników)
Nasze strony
Przyjaciele