Szare Szeregi

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj
Disambug Ten artykuł dotyczy zakonspirowanego związku harcerskiego. Zobacz też hasła o tym samym skrócie.
Pomnik Malego Powstanca

Harcerz Szarych Szeregów z jaskrawą, biało-czerwoną opaską na głowie, umożliwiającą Niemcom lepsze nacelowanie między oczy

Harcerska Poczta Polowa Zawiszacy listonoszki

Harcerze przed akcją…

Kwatera Szarych Szeregow Cmentarz Wojskowy na Powazkach

…i po

Szare Szeregi (ur. 27 września 1939, zm. 17 stycznia 1945) – konspiracyjna organizacja harcerska, której głównym zadaniem było zmniejszenie liczebności polskiej młodzieży poprzez samobójcze ataki na żołnierzy Wehrmachtu.

[edytuj] Powstanie

Naczelnicy Związku Harcerstwa Polskiego już od początku wojny zdawali sobie sprawę z tego, że podczas okupacji mogą być problemy związane z wyżywieniem ludności. Dlatego wymyślili plan utworzenia organizacji, która zajmowałaby się ograniczaniem liczby brzuchów do zapełnienia. Wiedzieli, że nikt oprócz dzieci i rozbrykanej młodzieży nie zgodziłby się na wstąpienie do takiej organizacji, dlatego Szare Szeregi skupiały w zasadzie tylko osoby poniżej 25 roku życia.

Na szefa organizacji został wybrany najmłodszy ówczesny harcmistrz – Florian Marciniak, nieświadomy prawdziwego celu powstania Szeregów.

[edytuj] Akcja „Wawer”

Pierwsza poważna samobójcza misja Szeregów miała kryptonim „Wawer”. Podczas niej harcerze wybijali szyby w zakładach fotograficznych, kalecząc się przy tym i łapiąc różnorakie choroby zakaźne spowodowane zabrudzeniem ran, kradli tablice z pomników Kopernika, mówiące że był on kobietą Niemcem, rozpylali gazy bojowe w kinach, będąc bez masek gazowych i bazgrali na murach symbole Polski walczącej i chwytliwe hasełka, zachęcające innych do walki popełniania samobójstwa. Niestety, akcja zakończyła się niepowodzeniem, straty w Szeregach były za niskie. Kierownictwo wpadło na pomysł przeprowadzenia następnej misji.

[edytuj] „Meksyk II”

22 marca 1943 roku Gestapo po otrzymaniu donosu zgarnęło harcmistrza Janka „Rudego” Bytnara, jednego z najgorszych żołnierzy Szarych Szeregów, któremu mimo prawie 3 lat służby nie udało się zginąć. Kierownictwo Szeregów wykorzystało ten fakt i wydało rozkaz odbicia więźnia. Harcerze, uzbrojeni po zęby w koktajle Mokotowa, gwizdki i składane w piwnicach Steny, 26 marca napadli na konwój z więźniami. Po 15 minutach było po wszystkim, zginęło 4 Niemców i 144 Polaków: 3 w akcji, jeden – „Rudy” – w wyniku ran po 4 dniach, 140 rozstrzelanych przez Niemców w ramach zemsty. Kierownictwo było usatysfakcjonowane, misja zakończyła się powodzeniem, gratulacje przychodziły od wszystkich organizacji podziemnych. Szefowie Szeregów nie spoczęli jednak na laurach i opracowali plan następnej misji samobójczej.

[edytuj] Akcja „Kutschera”

„Celem” w tej akcji był Generalmajor der Polizei w okręgu warszawskim, Franz Kutschera. Miał on na koncie wyrok śmierci wydany na niego przez polski sąd podziemny. Kierownictwo Szeregów postanowiło upiec 2 pieczenie na jednym ogniu, zabić Kutscherę i ograniczyć wciąż za wysoką liczbę harcerzy. 1 lutego napadli oni na samochód z szefem warszawskiej policji, wykonali na nim wyrok i stracili 4 ludzi. Ta akcja była jednak niczym w porównaniu z ostatnią misją Szeregów.

[edytuj] Powstanie warszawskie i rozwiązanie Szarych Szeregów

Szeregi aktywnie uczestniczyły w rozpoczętym 1 sierpnia 1944[1] powstaniu warszawskim. Harcerze zostali skierowani do miejsc gdzie trwały najcięższe walki, dzięki czemu ponosili duże straty. Kierownictwo było wniebowzięte, wysyłało kilkuletnie dzieci uzbrojone w proce do ataku na niemieckie czołgi i do dostarczania, poruszając się boso w kanałach, rozkazów powstańcom rozproszonym po całej Warszawie. Niewielu harcerzy dożyło końca powstania. Zadowolone kierownictwo, po wypełnieniu wszystkich celów mogło rozwiązać Szeregi w styczniu następnego roku.

Przypisy

  1. Nie znasz tej daty? Każdy Polak i katolik powinien ją pamiętać, masonie jeden!


Nasze strony
Przyjaciele