FANDOM


Szorstkość – cecha charakterystyczna nawierzchni, powodująca powstanie rany śmiertelnej po wewnętrznej stronie dłoni, która weszła w kontakt stały, ciągły i posuwisty z daną nawierzchnią.

Pochodzenie edytuj

Szorstkość w największym stopni obserwuje się w Afryce i u ludzi starych, wierzących, którym w życiu nie wyszło. Obserwacje te skłoniły naukowców amerykańskich z żydowskiego Instytutu Bull'a Schitt'a w Massachusetts, którzy badali problem szorstkości od marca do jego połowy br., do całkowitego porzucenia tematu na rzecz rozwoju leku na hemoroidy. Pochodzenie szorstkości w przyrodzie pozostaje więc nieznane. Powszechnie uważa się, że odkrywca molekularnych przyczyn tego zjawiska otrzyma Nagrodę Nobla z fizyki, czego żywym przykładem jest Wisława Szymborska.

Przykłady edytuj

Chociaż definicja jasno odwołuję się do pomiaru stopnia szorstkości za pomocą wnętrza dłoni, powszechniej znane są przypadki organoleptycznego stwierdzania szorstkości za pomocą kolan i łokci. Pośrednim efektem szorstkości jest więc płacz i zgrzytanie zębów.

Dużym stopniem szorstkości charakteryzują się:

  • beton,
  • opiłki metalu,
  • rozsypane szyszki,
  • rafa koralowa,
  • kość wielbłąda (tylko do roku od śmierci).


Katomic To jest tylko zalążek artykułu z dziedziny fizyki. Jeżeli wiesz dlaczego elektrony w kablu poruszają się odwrotnie do przepływu prądu – rozbuduj go.