The Electric Light Orchestra

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj
„Teraz nazywamy się ELO” w Europie, „K***a, zerwało się” w Stanach
Noanswer
właściwa okładka amerykańska przedstawiająca żarówkę
Wykonawca The Move
Wydany grudzień 1972
Gatunek wiolonczela
Długość może być
Następny Album dwójka
 

– What's the name?
– No Answer.

Rozmówki w amerykańskiej wytwórni

Calling America, can't get the message through

Jeff Lynne o dzwonieniu do Ameryki

The Electric Light Orchestra (am. No Answer) – czwarty album zespołu The Move, który z jakichś powodów podpisał się jako Żarówiasta Orkiestra.

[edytuj] Geneza

Był sobie zespół The Move. Składał się on z trzech członków: dyktatora numer jeden, dyktatora numer dwa i biednego Beva Bevana.[1] W umyśle obu dyktatorów pojawiła się jedna myśl, a była to wiolonczela. Stąd pomysł na stworzenie albumu opartego na samej wiolonczeli. Bevan nie miał zdania, bo bębnił jak zwykle.

Chodziło też o to, że The Move był tak w Stanach popularny, tak jak jest dzisiaj, toteż tam próbowali pod inną nazwą. Skończyło się na tym, że album wydano z bardziej oryginalną nazwą, bo połączenie telefoniczne się zerwało, a rozmówczyni musiała odpowiedzieć na pytanie „Jak ma się nazywać album?”. Tamta odpowiedziała zgodnie z prawdą: „K***wa, zerwało się”.

[edytuj] Utwory

  1. 10358 Overture (Uwertura Losowych Cyfr) – super głęboki utwór o ucieczce z więzienia dzięki generatorowi liczb pseudolosowych;
  2. Look at Me Now (Patrzaj na Mnie) – jest tu tylko wiolonczela i wokal Drewna;
  3. Nellie Takes Her Bow (Nelcia Bierze Swój Łuk) – dla odmiany Linka pograł sobie na pianinie i pośpiewał;
  4. The Battle of Marston Moor (July 2nd 1644) (Bez Ładu i Składu (2. lipca 1644)) – Drewno pobawił się w antyrojalistę;
  5. First Movement (Jumping Biz) (Najpierw Był Ruch (Bardzo Skaczący)) – solo Drewna na akustyku, ale i tak musiał przemycić wiolonczelę;
  6. Mr. Radio (Jedyna Słuszna Rozgłośnia) – historia mohera rodzaju męskiego, który nie wie co robić, jak traci sygnał;
  7. Manhattan Rumble (49th Street Massacre) (Zamieszki w Losowym Mieście (Masakra na Losowej Ulicy)) – solo na pianinie Linki;
  8. Queen of the Hours (Godzinki) – Linka napisał, a Drewno zaśpiewał. Czemu nie?
  9. Whisper in the Night (Nocny Szept) – no kto może szeptać nocą? Tu trzeba dzwonić na policję, a nie..., a no tak. Policja tłumi zamieszki na 49. ulicy na Manhattanie.

[edytuj] Twórcy

[edytuj] Krytyka

Zespół wiele razy prosił krytyków o recenzję. Póki co nie otrzymał odpowiedzi.

Przypisy

  1. Biednego, bo sądząc po imieniu, rodzice go nie kochali
  2. Wspominałem o wiolonczeli?


Nasze strony
Przyjaciele