The Pretty Reckless

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj

The Pretty Reckless (pol. Prawie lekkomyślny) – amerykański zespół rockowy z Nju Jork założony w 2009 roku przez blondwłosą Taylor Momsen.

[edytuj] Historia

Szesnastoletnia wówczas Taylor wymyśliła sobie, że założy własny zespół. Miała już nazwę, wytwórnię też znalazła, gdy nagle ta chamsko narzuciła jej nazwę. Gdyby nie to narzucenie, z pewnością zespół nazywałby się „The Reckless”, ale nie, wytwórnia musiała wtrynić tam jeszcze „Pretty”. Tejlor szybko znalazła też pomagierów (tudzież muzyków[1]). Nagrali kilka kawałków, złożyli ją w EPkę, a kilka miesięcy później wydali swój pierwszy album.

[edytuj] Członkowie zespołu

[edytuj] Obecni członkowie

  • Taylor Momsen – głównowodząca i założycielka zespołu, pisze teksty i śpiewa. Jedyna kobieta w zespole;
  • Ben Phillips – wraz z Tejlor pisze teksty, trochę śpiewa, trochę gra na gitarze. Jest w zespole od 2010 roku;
  • Mark Damon – właściwie nic nie robi oprócz grania na gitarze basowej. W zespole od 2010 roku
  • Jamie Perkins – najniższy w zespole, tak samo nic nie robi, podobnie jak Mark, z tym, że gra na perkusji.

[edytuj] Byli członkowie

  • John Secolo, Matt Chiarelli, Nick Carbone – zanim zdążyli cokolwiek coś nagrać, już odeszli.

[edytuj] Albumy

  • The Pretty Reckless (EP) – pierwsza EP. Ze względu na brak pomysłu na nazwę nadano tej EPce nazwę zespołu. Trwa zaledwie 14 minut;
  • Light Me Up (Oświeć mnie) – pierwszy longplay. Mimo tytułu wcale nie mówi on o oświeceniu. Trwa trochę ponad 34 minuty;
  • Hit Me Like a Man (Uderz mnie jak mężczyzna) – druga EP. Już trochę dłuższa od poprzedniej, bo trwa nie 14 minut, a prawie 20 [2]. Lekkomyślni nagrywają „w kratkę” i co drugi album nagrywają jakąś EPkę. Znajdziemy tutaj dwa stare kawałki z poprzedniej płyty w wersji live (koncertowej, rzecz jasna) i trzy nowe;
  • Going to Hell (Idąc do piekła) – wreszcie album o tytule chociaż trochę mówiącym o zawartości. Najdłuższa płyta[3] jak dotąd, trwa 45 minut i zawiera najwięcej piosenek spośród wszystkich płyt i EPek.
  • Who You Selling For (Komu sprzedajesz).

[edytuj] Single

  • Make Me Wanna Die (Sprawiasz, że chcę umrzeć) – singiel, który mimo tego, że jest singlem, jest na płycie Light Me Up. Nie opowiada on o oświeceniu, a o tym, że ktoś sprawia, że Tejlor chce umrzeć;
  • Miss Nothing – kolejny singiel będący na płycie Light Me Up. Kolejny niemówiący o oświeceniu (a taki właśnie jest tytuł płyty, z której ten singiel pochodzi). Mówi zaś o tym, że poniekąd Tejlor jest arogancka, lekceważona, puszczalska, zwiedziona, androgyniczna itd.;
  • Just Tonight (Właśnie tej nocy) – singiel opowiada o tym, że właśnie tej nocy Tejlor gdzieś zostanie;
  • Kill Me (Zabij mnie) – no, wreszcie jakiś „niepłytowy” singiel. Opowiada o nudnym życiu i wstawaniu samemu;
  • Going to Hell (Idąc do piekła) – singiel z płyty o tym samym tytule. O dziwo, nie opowiada o pójściu do piekła, tylko za co Tejlor do niego pójdzie;
  • Heaven Knows (Niebiosa wiedzą) – mówi o tym, że niebiosa wiedzą, że nasze miejsce jest głęboko pod ziemią, i że kilka osób siedzi z tyłu z workiem zioła, a gdy się wsłuchamy, usłyszymy ich płacz;
  • Messed Up World (Popieprzony świat) – piosenka z tekstem niczym o burdelu, i o popieprzonym świecie;
  • Fucked Up World (PopierCenzura2y Świat) – to samo, co wyżej, tylko ze zmienionym (uwaga!) aż jednym słowem. Taki odgrzewany, stary kotlet;
  • House on a Hill (Dom na wzgórzu) – ta piosenka wcale nie opowiada o domu na wzgórzu. Opowiada zaś ona… właśnie, o czym ona opowiada?

Przypisy

  1. Których później wyrzuciła z zespołu/sami odeszli i znalazła sobie innych
  2. Gdyby jeszcze nagrali sekundę dłużej jedną piosenkę, byłoby 20 minut
  3. Nie, nie chodzi tu o długość płyty CD w centymetrach, durniu!
Nasze strony
Przyjaciele