Tytuły i kategorie szachowe

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru

Skocz do: nawigacji, szukaj

Tytuły i kategorie szachowe – informacja przed nazwiskiem szachisty na liście i wynikach, kategoryzuje graczy na poziomy.

[edytuj] Opisy poszczególnych kategorii

  • Bez kategorii, „beka”, „bekas” – po prostu nie ma kategorii. Mogą być bardzo nieprzewidywalni, ale najczęściej to małe dzieci lub szachowe niemoty, które o niczym nie mają pojęcia.
  • V kategoria, „piątka” – najsłabsza ze wszystkich. Jej posiadaczami są małe dzieci, początkujący uczący się gry albo lamy. Łatwi do pokonania, zwykle nie mają pojęcia o ogólnych zasadach grania. Uzyskać ją jest łatwo – wystarczy jednodniowy turniej sześciorundowy z tempem 30 minut.
  • IV kategoria, „czwórka” – również jest słabą kategorią. Gracze z IV różnią się od graczy z V tym, że (zazwyczaj) znają chociaż te podstawy grania w debiucie lub grze środkowej. Posiadacze to również początkujący lub lamy.
  • III kategoria, „trójka” – coraz lepiej, znają podstawy gry, ale można ich pokonać, bo często podstawiają figury. Dobrze grające jak na swój wiek dzieci zdobywają ją w wieku 6-9 lat. Żeby ją zdobyć, trzeba grać w turnieju przynajmniej siedmiorundowym, dwudniowym i o godzinnym tempie gry.
  • II kategoria, „dwójka” – juniorzy mający tę kategorię zwykle zajmują się na poważnie szachami, z wyjątkiem tych juniorów mających 15–18 lat. Najlepsze dzieci zdobywają ją w wieku 7–9 lat, a przyzwoici juniorzy powinni zdobyć ją w wieku 11 lat. Warunki zdobycia są takie same jak do zdobycia „trójki”.
    • II+, „dwójka z plusem”, „dwójka plus” – to samo, ale zawodnik mający dwójkę plus ma już jedną normę na jedynkę.
  • I kategoria, „jedynka” – to już poważna sprawa. Juniorzy w wieku 10–12 lat mający tę kategorię są zwykle jakimiś mistrzami, zdobywający I kategorię poniżej 10 lat to prawdziwe talenty, jeżdżące na Mistrzostwa Europy lub Świata. Przyzwoici juniorzy zdobywają ją w wieku 14–15 lat. Turniej, na którym można I zrobić musi trwać co najmniej 3 dni, mieć tempo 90 minut+30 sekund za ruch[1] oraz musi mieć 9 rund, ponadto normę trzeba wypełniać dwukrotnie i do zatwierdzenia jej potrzeba 60 zł[2].
    • I+, „jedynka z plusem”, „jedynka plus” – analogicznie do przypadku II+.
    • I++, „jedynka z dwoma plusami” – do zdobycia kandydata musisz zrobić aż trzy normy, dlatego jest coś takiego jak I++.
  • Kandydat na mistrza krajowego (w skrócie kandydat, na listach i wynikach k) – dobrzy szachiści, trudno jest ich pokonać. Rzadko mają ją juniorzy, czasem występują w grupach do lat 16 lub do lat 18. Warunki zdobycia takie same jak do zdobycia I.
    • k+ (kandydat z plusem) – analogicznie do poprzednich przypadków.
    • k++ (kandydat z dwoma plusami) – analogicznie do poprzednich przypadków.
  • mistrz krajowy (na listach i wynikach m) – ostatni tytuł Polskiego Związku Szachowego. Tak samo jak do zrobienia kandydata, tu musisz zrobić trzy normy. Bardzo rzadki u młodych szachistów, występuje tylko u najlepszych i najstarszych juniorów. Nawet dorosły zawodnik z mistrzem krajowym to dość profesjonalny gracz. Nie ma już mistrzów z plusem lub dwoma.

[edytuj] Co jest po mistrzu krajowym?

Jeszcze nie kończymy na tym! Po nim są tytuły FIDE, czyli:

  • Kandydat na mistrza FIDE (CM, od Candidate Master) – często CM mają różni juniorzy, zwykle mistrzowie kraju, mają sukcesy na poziomie międzynarodowym. Oczywiście seniorzy również mogą mieć CM, ale to rzadki tytuł.
  • Mistrz FIDE (FM, od FIDE Master) – juniorzy mający FM to mistrzowie klasy międzynarodowej, siedzą wiele godzinami nad szachownicą, a seniorzy z tym tytułem zwykle lecą na kasę.
  • Mistrz międzynarodowy (IM, od International Master) – wiadomo, juniorzy z IM to po prostu mistrzowie. Seniorzy jeżdżą podobnie jak FM-y na turnieje z nagrodami pieniężnymi.

I oto ostatni, najlepszy tytuł:

  • Arcymistrz (GM, od Grand Master) – absolutni mistrzowie, grają i wygrywają od dziecka, siedzą po 6–8 godzin przed szachownicą, w czołówce mistrzostw kraju. Najlepsi walczą o tytuł mistrza świata. Najwcześniej ten tytuł zdobył Ukrainiec (dzisiaj reprezentujący Rosję) Siergiej Karjakin, został arcymistrzem w wieku 12 lat i 7 dni[3].

Przypisy

  1. Dużo, no nie?
  2. Polski Związek Szachowy też musi z czegoś żyć
  3. Hardkor!
Nasze strony
Przyjaciele